Mostrando entradas con la etiqueta psc. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta psc. Mostrar todas las entradas

jueves, 8 de abril de 2010

Nous Temps


Nous Temps

Ara sí.
Fa un parell de setmanes, el President Montilla, en la seva faceta de Primer Secretari del PSC, ens va sorprendre a tots i totes nomenant Jaume Collboni com a Director de Campanya del PSC a les properes eleccions autonòmiques.
No seré jo, ni cal que ho faci, ni falta que li fa, qui lloï les capacitats del company nomenat per a aquesta tan difícil tasca que li han encomanat. El seu currículum, la seva feina aquests dos últims anys a l’Executiva Nacional i la seva anterior i fructuosa etapa a la UGT parlen per sí mateixes.
El que sí que m’agradaria ressaltar és el gran canvi què això suposa al nostre partit. El gran canvi que suposa a la política nacional.
Una persona jove, que ja ha fet molta “mili” a diferents òrgans del partit i del sindicat des de molt jove, que ha trepitjat carrer, que se'l coneix, el carrer, què ha participat activament a diverses campanyes desenvolupant altres responsabilitats. És a dir, que s’ho coneix tot, i molt bé. I està preparat. I amb ganes, moltes ganes.
Lloar la predisposició dels seus antecessors per ajudar-lo en allò que calgui, en acceptar què s’ha de canviar, no canviar per canviar, sinó canviar per guanyar, cops de timó què ens facin guanyar. Lloar que continuïn a disposar de la persona que ara té aquesta important responsabilitat.
I lloar la valentia del President Montilla, del Primer Secretari. Per veure que calien nous temps, que calien noves idees, i de cedir aquesta responsabilitat a una persona jove, sense por a què faci coses diferents a les acostumades per tothom, sense por al què diran, sense (o almenys no els ha demostrat) neguits innecessaris que creen desconfiança en les teves files. Repteixo, amb valentia. I valentia és confiança. I confiança és bona feina.
Nous temps, noves idees. Això necessitàvem per començar a guanyar les properes eleccions autonòmiques.
Cop d’efecte necessari al partit a nivell nacional. Cop d’efecte que no s’hauria de quedar només a nivell nacional. S’ha de ser valent. I confiat. I no tenir por.

Felicitats, Jaume.
Nous temps, noves idees. El lema del PSC.

lunes, 13 de noviembre de 2006

Al final me he "enganchado"

Hola a todo el mundo,
Pues sí, al final me h e"enganchado" al fenómeno blogger.
A pesar de desafiar reiteradamente a un alto cargo de mi partido a que no tendría blog hasta que él lo tuviera, la "araña" blogger me ha picado, después de más de un año pensándomelo, y aquí me tenéis, escribiendo mi primera entrada sin saber todavía muy bien porqué.
El porqué tb os lo preguntaréis vosotros, pero es que no tengi ni idea.
Será que es lunes, y los lunes se empieza todo (inglés, regimen, libros, blogs...?
Será que ya se ha acabado la "resaca" de la campaña?
Será que con ella ya ha vuelto la normalidad al trabajo y con ella algo de tiempo libre?
Será que ayer por la mañana me pasé un momento por mi barrio, y estaba precioso, y con lo bonito que estaba el cielo, y el mar, las vistas que allí había eran, como siempre, impresionantes? Será que necesito "vacilar" a todo el mundo de donde he vivido toda mi vida?
Será que me da rabia cuando alguno de mis compañeros de JSC o del PSC no actualizan cuando yo creo que deberían hacerlo (si no te quisiera tanto...)?
Será que mi única incursión en un blog me gustó y desde entonces sabía que acabaría cayendo? Será porque hoy hay un lío tremendo en Les Tereses porque alguien ha hecho una barbaridad, y eso me ha hecho pensar?
Será porque llevo toda la mañana escuchando la música que no debería, y ello, literalmente, me debilita?
Será porque tanto el uno (los enamoraste, aún flipan) como el otro (no se lo esperaban) lo bordaron y me dió vergüenza decírselo a la cara?
Será que el fin de semana me lo he pasado encerrado con un montón de bloggers, y algo se pega?
Será que cuando sea mayor quiero ser como él?
O será, simplemente, que es verdad que Dios existe?
Sí, es verdad, Dios existe!